serefe-hayat

Şerefe Hayat

Bu hikaye ilginç

Aydın Boysan ile rakı içmek için evren bizi bir araya getirdiğinde 34 yaşındaydım

Ilkinde onu tanıyan birileri sebep olmustu

İkincisi ise onun girdiği bir meyhanede ben tek başıma rakı içerken bir yandan telefonla konuşurken duyduğum bir ses ile

Sen burda mısın sokak kızı? Sesinde şaşırmam ile…

Başka şehir, başka mekan

İş icin gittiğim bir şehirde aksam gün batımında kendime küçük bir masa yapmışım ve bir anda o sesle “hocammm” diye fırladım yerimden

Sesimden tanımıştı beni

Nasıl bir zeka Nasıl bir hafıza

Bir iki saat sohbet ettiğin birinin sesini 1 yıl sonra hatırlamak…

Plansız gelen o akşam neler öğretti bana

Neler sundu hayat önüme

Nasıl bir iç acısı çektim o gece

Birde gündüz düştüğüm için parçalanan dizimin acısı, içimin acısına alev tutuyordu sanki

Ben gercekten sokağın kızıyım

Yuvamda olmaktan keyif alsamda kendimi kafeste hissetmek bana ağır geliyor

Amaçsızca yürümeliyim yollarda

Saçma sapan koşmalıyım

Sınırlar çizilen her duruma karşı elimde olmadan kafa tutuyorum

Düşündüğümü anında denememe engel olan her durumda çığlık atmaya başlıyorum

Ben sokak kızıyım

Başımı gökyüzüne kaldırıp görebildiğim kadar varım

Saçma sapan şarkı söyleyip dans edebildiğim kadar güzelim

Elimi uzatıp havaya dokunabilince seviyorum hayatı

Kendi kendine koyduğu engeller içinde varolmaya çalışan insanoğlu olamadım hiç bir zaman

Elini tutmak istiyorum denizin

Koynunda uyumak istiyorum bulutların

Dudağından öpmek istiyorum güneşi

Tadına bakmak istiyorum toprağın

Birlikte çığlık atmak istiyorum rüzgarla

Bunları anlattığım canım hocam Boysan

Döndü ve dedi ki ” E yap kim engel?”

Baktım durdum kim engel diye

Ah benim zihnim dur dur ki ben ben olayım

Yüreğimle hayata karışayım

Şerefe hayat bu kadeh sana!

(Demir aldım kendimden…)

Tags: No tags

Comments are closed.